Η εφαρμογή της περιτοναϊκής κάθαρσης σε ασθενείς με συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια

Ν. Σωτηρακόπουλος, Ειρ. Καλογιαννίδου, Μ. Τέρση, Κ. Μαυροματίδης

Abstract


Σκοπός: Η εφαρμογή της περιτοναϊκής κάθαρσης (ΠΚ) σε ασθενείς με συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια (ΣΚΑ) έδειξε ότι πλεονεκτεί θεραπευτικά, όμως οι περισσότερες μελέτες αφορούσαν μικρούς αριθμούς ασθενών και δεν ήταν τυχαιοποιημένες. Σκοπός της παρούσας μελέτης ήταν η ανασκόπηση των αποτελεσμάτων της εφαρμογής ΠΚ σε ασθενείς με συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια στη Μονάδα μας.
Ασθενείς – Μέθοδοι: Σε διάστημα 6,5 χρόνων, τοποθετήθηκαν 19 περιτοναϊκοί καθετήρες, σε ισάριθμους ασθενείς με συμφορητική καρδιακή ανεπάρκεια σταδίου ΙΙΙ-IV και με μετρίου ή σοβαρού βαθμού χρόνια νεφρική νόσο (ΧΝΝ) (κρεατινίνη ορού από 1,2-7,3 mg/ dl). Oι ηλικίες τους κυμάνθηκαν από 53 έως 92 χρόνων (διάμεση τιμή 71 χρόνια) και παρακολουθήθηκαν προοπτικά μέχρις ότου κατέληξαν με τη μέθοδο.
Αποτελέσματα: Πριν την τοποθέτηση του περιτοναϊκού καθετήρα όλοι είχαν ασκίτη, δύσπνοια, ορθόπνοια [12 είχαν Νew York Heart Association (ΝΥΗΑ) στάδιο IV, 4 ΙΙΙ-IV και 3 ΙΙΙ] και κλάσμα εξώθησης από 20-45%. Ένα μικρό βαθμό αυτοεξυπηρέτησης πριν την τοποθέτηση του καθετήρα είχαν οι 7/19, ανάγκη για βοηθό οι 9/19 (οι υπόλοιποι 3 ήταν αδύνατο να μετακινηθούν από το κρεβάτι), ενώ όλοι χρειάζονταν τον τελευταίο χρόνο (πριν την έναρξη της ΠΚ) νοσηλεία στο νοσοκομείο 1-3 φορές το μήνα, εξαιτίας υπερυδάτωσης και συνοδού πνευμονικού οιδήματος που δεν απαντούσε στα διουρητικά. Στην αρχή οι περισσότεροι (14/19) χρειάστηκαν 3-4 αλλαγές το 24ωρο [όλοι είχαν οπωσδήποτε μία νυχτερινή αλλαγή με ικοντεξτρίνη (icodextrin)], ενώ 5 ασθενείς χρειάστηκαν μόνο 1-2 αλλαγές/24ωρο. Η διούρηση βελτιώθηκε σημαντικά μετά την εφαρμογή της ΠΚ και ο αριθμός και η δοσολογία των δισκίων φουροσεμίδης και σπειρονολακτόνης μειώθηκαν επίσης σημαντικά. Η δύσπνοια και η ορθόπνοια βελτιώθηκαν σημαντικά σε όλους, όπως επίσης η θέση τους κατά τον ύπνο, ο βαθμός αυτοεξυπηρέτησης και η ανάγκη για νοσηλείες. Στο διάστημα αυτό το στάδιο ΝΥΗΑ βελτιώθηκε σε όλους (μετά την εφαρμογή της οι 7 είχαν NYHA κλάση Ι και οι 12 ΝΥΗΑ κλάση ΙΙ), όπως επίσης και το κλάσμα εξώθησης στους περισσότερους (28,6±8,6% έναντι 36,8± 12,5%). Η διάρκεια επιβίωσης των ασθενών ήταν από 6-86 μήνες (μέση τιμή 24,6±20,8, διάμεση 16 μήνες) και η επιβίωση 1ου έτους 68%, 2ου 42% και 3ου 15%. Προβλήματα δεν υπήρξαν με τη μέθοδο (μόνο δύο περιτονίτιδες σε όλη τη διάρκεια της μελέτης που ήταν 467 μήνες), εκτός από την πρόκληση βαριάς υπότασης, που διαπιστώθηκε σε 4 ασθενείς κατά την τοποθέτηση του καθετήρα (διεγχειρητικά), εξ αιτίας της απότομης αφαίρεσης 4-6 L υγρών και η οποία αντιμετωπίστηκε άμεσα με χορήγηση NaCI 0,9% και λευκωματίνης.
Συμπεράσματα: H ΠΚ είναι μέθοδος εκλογής για τη θεραπεία της ΣΚΑ, διότι προσφέρει ποιότητα ζωής και αυξάνει την επιβίωση σε ασθενείς που συνήθως καταλήγουν σύντομα και με συνθήκες πολύ χειρότερες.

Full Text:

PDF